‏نمایش پست‌ها با برچسب شاعرانه. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب شاعرانه. نمایش همه پست‌ها

دی ۲۳، ۱۳۸۸

مَ ُ ر د

كجا به ابرويت كمان شده ام كي چگونه چرا



مگر ببينَدم روز ِ آمده را در پوست نمي گنجم



از درزهايي در رفته ام تنگ با يك بغل سرما



وا شده افتاده نشانده برشانه ام عصب مي كشد



هَمه هَمه ي هُمايي در برم گم راه مي كني هر كه را راه آه



جانوري دور ِ چشم ها دودو مي زند و مي پلكد جان مي گيرد



چرا بهانه مي كني و نقب مي زني به نقابي از روزن هاي خيس



مي خواهم خواهش ِ ملتمس ِ يك ورق شوم و زرورق شوم در هواي سينه



مي خواستي سنگ شوم و سياه در شک ِ ميان ِ پرتاب و طواف



مي خواهم بياندازدم به حاشيه و دور دور ِ من بلاي فاحش هوا شود



مي خواستي گُر بگيرم و بگردم دور ِ چشم ها و نقاب و سنگ



سوگواري در ساعت رقص



دور ِ چشم هاي تو كوچه شد



تنگ نشسته اي و دگمه دگمه مشت ات باز كن پنجره را



حوالي ِ نرماي لاله ات جنجال شد



مرا به جنگ ببر



مرا به بند بكش



مرا به دار ِ سرم



همسرم



رنگ ِ خون ِ دل رنگ ِ لب رنگ ِ هيز ِ پنجره ي باز بسته



قبل از در قبل از از



قبل از هر حرفي



پوسته هايت را بشكاف زن سو سوزن مرگ



امشب را در شماتت ِ چشم هاي تو مي خوابم



اورادي براي تخت



به استقبال وطن برويد



نشانه ها سرگشته اند با شيون برويد



خيس از تب و تاب قطره قطره بغلتيد



شهود را تبخير كنيد با انهناي بدن برويد



درز ِ همين اوراد تَرَک بخوريد



برجستگي ها را بپوشانيد با چنگ زدن برويد



شانه هايتان را بالا بياندازيد



دست هایتان را احضار کنید



با صداي گلنگدن برويد



كشاله ها را باز كنيد



سنگ نبشته ها را آتش بزنيد



به بازخواني ِ لوحه هاي تن برويد



كمي آه كش برويد و با ناله سودا كنيد



در نيست ، ارواح غايبند ، راه ها به عقب مي روند



به چاه ِ تفسيرهاي روشن برويد



آژيرهاي كوتاه



واژه اي ادا نشده ام كه نک ِ زبانت گير كرده بودم



شوقي فروخورده با رد ِ ممتد ِ نبض



روي لب هاي تو زنده مي شوم



و چنگ مي زنم به ريسماني كه عاشق بالا مي برد



نام ام را مزه مزه كن !



M.R

دی ۱۹، ۱۳۸۸

نگفتنی

منتهي عليه تو ازدحام شد و چند و چقدر آرام مي شورد



سراسيمه تك تك صدا و سنگ ميريزد از شمايل



فراسوي عادت



چقدر آرام نشت مي كني چند تن؟



همه ي خواب هاي تو تعبير مي شد



اگر بيگانه بودي ! نبودي؟



بريز از كف دهانم تا نرماي ميانت ، ميانه ي هوس



تا از تو سر ميكشم براده هاي زنگ زده



سوداي خيس



گمي كه در تو ميپلكيد



خالي ِ خيالي رانده از پلك وامانده



بسوزان ! با شيار هاي سربي ِ يخ زده بر گونه ها



وما نقموا الا ان يو منوا بالله العزيز الحميد



تمام ِ راه هاي اين ميدان دور ِ تو من هم



ديوانه مي شوند راه و چاله



و چاه مي شوند و چيزي نمي شنوند



چيزي نمي بينند



دل دل ميكنم حوالي سر به داري عربده بكشم



هيز شوم خودم شوم



و چشم بدرانم



تا معماهاي تازه ای در ضيافت تن ات



كاش مي مردي



كاش پر مي كشيدي و آسمان از تو نشت مي كرد



ميدان و راه و چاله و چاه تو مي شدي



سرب و گلوله و ماشه وآه تو مي شدي



سر به دار مي شدي !



M.R

دی ۱۲، ۱۳۸۸

لاطائلات

نتوانستم پشت اضافه دست بنشينم مست بر دست بايستم ودست



از تو و از دست بكشم كه مرا رنگي نبود و تو را نيرنگي .



نتوانستم تار و پود شوم عود شوم بسوزم و بسوزانم



تكه تكه مرثيه



چون گيسوي خيس ِ فريشتگاني كه با بوي تن ات قامت مي بندند



ميدانستم نميدانم ميداني كه از دور مي بينم دورت بگردم



از دست ِ تو به اين حال تا هاله اي كه نمي بيني هرگز و



نمي تواني حاشا كني مرا به اين روز انداخته اي و دور زدي



به كجا ؟ ديروز را نديدي و نمي بيني كه از دست ِ تو هنوز در



مي رود خود را به نفهمي مي زنم كه زنم ؟



نه فالي ، نه فريادي كه فنجان را هم نفهميدي كه غول از



پشت ِ شانه هاي من مي پريد و دور مي زد تا روي تو



دربست به سويم آمدي نمي دانستم ميداني كه از خالي ِ هجوم



قلب مي شد كه تقلب كنم و تب ِ تند را عرق بخورم به بالاي



تپه اي كه زن ترسيد.



مي دانستم مست نيستي كه از اول منگ بودم و گيج ِ تپه اي



كه هنوز تلو تلو مي افتد



مرگ مي دانم اگر گُر گرفته بودم سرم را به كدام سويت



برگردانم كور سويي ديدي ديد مي زند يواشكي



از پاره هاي تن ات پوشيده از معما



حالا باز هم آواز را بهانه كن و زنگ بزن كه مي خواهي



بخواني و يك گام ِ معلق ِ ديگر به خودت بياويز



روز به روز بهتر مي شدي و خودت را به خنگي و گيجي و



هر غلطي كه دلت مي خواهد بكني بكن اصلا ً نمي تواني



بخواني و بفهمي كه دارم به خودم آبكشيده عريان مي كنم



كه تو مثلا ً از حال به كجا رفته اي ؟



كه دست ات را ميان ِ پاهايت گذاشته اي كه شرم را بپوشاني



كه نيستي كه هيچ وقت بي بهانه از نقاب به ملافه اي كه پرت



مي شدي كه خيلي بالا رفته اي ،



نه



فروغ مي گفت " فرو رفته ام "



كه ما و من و تو ازبين رفته و هنوز گيج ِ اين مرداب ِ



آرام و رام اي كاش نفت مي شدي .



به بي خيالي ِ هراسناك عادت مي كنم كردم



كتمان نمي كنم درست آنجايي را كه نبايد دست گذاشته ام



و هنوز گُر مي گيرم كه دلت بسوزد .



نمي دانستم اين بازي در ميدان به هر طرفي كه راه ببندد



باز مي شود به دري كه از لاي پاهاي تو در رفت.



پرت شده ام از تپه اي كه ميدان ندارد درد



حالا خدا هم يواشكي از لاي پاهاي تو نگران است



مو لاي درزش فرو نمي رود



به عمد فكر كرده كه سرش را مثل كبك اداي باز در بياورد



سرش را به سنگ بكوبد كه مثل ِ آدم هاي اهلي دنبال ِ گلي



بگردد بي نام ، نه ، نه ، نه



حالا بخوان اگر صداي تو فكر برت داشته يا چيز ِ ديگري



كه نمي دانم



چحخجهععغفقثصضشسيبلاتنمكگوئدذرزطظشضصسطزيثقبرذلفغادئتعهنو.



حالا بخوان كه همه ي حروف را احضار كرده ام



بخوان مُردگي ِ ما زنده مي شود و چشم اش را به زور



باز نگه مي دارد كه به خاطرش حق دارم فردا را با صداي بلند



به زير بيايم اشتباه !



شكسته پهلوي مرده ها زل زده نگران ِ من چرا خفه خفه



مي نويسم و حالا برو آنطرف ِ ميز و زير چشمي سرخ شو مات



و زير چشمي بغض ِ فرو خورده را حلقه حلقه قهقهه



به روي خودت تف كن !



M.R

آذر ۲۶، ۱۳۸۸

گربه ی کوچک من

" ذره بين روي نقشه روي ميز بود



نکته ريز بود :

- اينجا مادر زادي ايران است .

اصلن اگر دوباره به آن روزها برگردم (منظورم کودکي ست)

پاي سردرگم ِ مادرم را مي بوسم ! "



M . R

آذر ۲۱، ۱۳۸۸

یکی سنگی انداخت تو چاه ...

کمی از حجم این انقباض کم کن

دستی از دور تکانه های دلم می شود

چشم که باز می کنم نیل از روی پاهام رد می شود

و شبها که خوابم ، آمازون برعکس روی صورتم رشد می کند

دلم سنگی کوچک است که دختر بچه ای نئاندرتال

توی غاری انداخت

و هنوز تکانه های سنگی اش را

مدیون خاطره آفتاب است

جاری ، روی پاهای برعکس درخت می دوم

تو که نیستی این پسرک نئاندرتال

هنوز در فاصله لمس انگشتهات

و حجم سیال نیل به درختان مسیر چنگ می اندازد

مبهوت انقباض انگشتهات

که چرا حرکت آهسته موهات

توی هیچ وبلاگی ثبت نشده !

"احسان رضایی"

آذر ۱۴، ۱۳۸۸

انفرادی 4

پيش ِروي من كلام را ترتيب داده بايست ،

بايست و صفحات را سياه كن ،

بايست و آسمان ِ مرده را ، پنجره اي را كه نيست ،

خودت را و سياهي را سياه كن .

حالا در حضورت ـ آواره ي تقصير هاي خويش - حاضرم ،

آيا تو راچشمان ِ آدميزاد است كه اين گونه مرا

به الواح نانوشته حوالت ميدهد؟

حرفي نبود كه صداي تو رو با صدايي كه در من

عوض شده بود عوضي بگيرم ،

دلم را به ادامه ي ماجرا بسپارم

و به شيوه ي خودم تعبير كنم .

*****

حرفي نبود كه تازيانه ي ناگاهان را جستجو كنم

و در ثانيه هاي مرگي ديگر كودكي ام را سپري كنم .

از سر پنجه هاي خون آلود ِ زمين شرارت مي بارد .

به امتحان ِ بيگناهان لودگي مي كنم

و جهان را به دست تو ميدهم

تا روي ِ حاكمان را بپوشاني .

حرفي نيست

كه مرا چشماني است تا دهانم را باز ميكنم ،

مجرم مي شوي و فاسق .

به آسمان اشاره مي كنم

تا براي خانه ي تازه ات مثالي بياورم .

M.R

آذر ۰۲، ۱۳۸۸

دور دست ها

به محسن حسن بیگی عزیز که این روزها به غمی بزرگ نشسته :



شانه ها تاریک اند

صداها می کوبند

صورتی که نیست

دست هایم بودی

دور دست هایم بودی و دور دست ها از دست های تو پیدا

انگشت های لالم

بر شانه های کوچک ات

جای مرگ را پر کرده اند ...

آبان ۲۱، ۱۳۸۸

الو

الو الو حكم آمده از ميانه در بين من نيستم

الو الو داري از دست بر سر شدن پير شدي!

الو الو دگر باره ماجرا به تعادل مي غلتم

حرف بزن تا كينه تا آساني ، تن آساني ، خميازه الو الو

سرت را محكم بدزد، اين دفعه كار دست ات مي دهم ها

اول نقطه بود كه خدا شد ، داري لوس مي شوي اين هم بقيه اش

به من چه مربوط صداهايي در هم بر تو ، چنگ مي زنند . مني كه لاله لاله لال

به تو چه مربوط دارم از خوشحالي دق مي كنم؟!

مي خواستم با تو آن كنم ، نشد

مي خواهم تا تو اين كنم نمي شود

خُل !

بعد درد آمد ، كلمه آمد ، حرف آمد و سرسام را محكم بستم كوفت

درد سرخ ، كلمه سرخ ، سرسام سرخ بگو بگو يواشكي سرخ مي شوي گاهي

كلمه جان مي گيرد ، اتوبان مي سازد از سرعت مي ترسم

مي خواستم نقطه نقطه در تو نطفه ببندم غم ِزمانه خورم يا فراق ِيار كشم ؟

گاهي اتفاق نمي افتد پس به قدم زدن هاي طولاني من گوش بسپار .

همه دوست ات دارند بميري؟

M.R

آبان ۱۵، ۱۳۸۸

میدانی چرا ؟

تو

مهمترین زن ِ دنیایی

چون دوستت دارم ...!



"نزار قبانی"

آبان ۱۰، ۱۳۸۸

اگر بخواهی ...

ترس در من بيشتر رخنه مي كرد وقتي پاهاي بريده ام گاه برايت شتاب مي كردند.
جنگل سرد ،
پر از نفرتهاي آنها بود كه نگاههاي پر تعفنشان برايم از سگ زوزه ي شغال هم بدتر بود .
اين بار خواهش مي كنم
فرار كن
از همه ي من ،

از وجود گنديده ام كه حالا ميان سگ مرده ها و لاشه ها ديگر نمي توانند در آغوشت بگيرند .
آخر برايشان ديگر مهم نيست كه تو چقدر نازكي !
سالهاست كه همه را مي درند .

من را و من را
تنها يك بار به اين انگار دست پيدا كردم آنهم تنها وقتي كسي گفت که ديگر خودي نيست !
فرار كن ! فرار كن !
نمي داني چقدر گريختنت را دوست دارم !!
آخر اين تنها باريست كه مي دانم چرا از من مي گريزي !
اكنون كه نيستي پُرم .

پُرم از همه ي خاليهاي دنيا .

از تمام ِ ليوان هايي كه مرا به انزجار مي كشيدند ، مرا تنها وابسته به دشنامم كردند .
اما اگر روزي خوب مي شدم چيز ديگري مي گفتم :
هر چه بگويي انجام ميدهم !
اگر بخواهي از نرم نرمتر مي شوم!
اگر بخواهي ابري شلوار پوش مي شوم !


اصلا هيچ ،

برايت بهترين مايكوفسكي ِ دنيا مي شوم...



براي شاپور غلامرضا
کامبیز

آبان ۰۵، ۱۳۸۸

حتی اگر...

همه چیز از انتها به ابتدای خود می رسد

حتی اگر روی بگردانی از بریده های دلم

حتی اگر فرو نرود معجزه توی خاک

نازل نشود نگاه

بجنبد زمین توی پنهان ترین لایه اش

حتی اگر اینها

همه اجزای آشفته ی پاشیده ی خواب های بی ته ِ من باشد

حتی اگر من

جزئی ترین بلای منتشر شده در پنهانی ترین لایه ی زمین باشم

همه چیز از انتها به ابتدای خود می رسد

حتی اگر ابتدا برای رسیدن به انتها باشد .


"روجا چمنکار"

آبان ۰۳، ۱۳۸۸

از تو نوشتن

اینجا

برای از تو نوشتن هوا کم است


دنیا

برای از تو نوشتن مرا کم است


"محمدعلی بهمنی"

آبان ۰۲، ۱۳۸۸

آدم ِ دقیق

چون تو همیشه یه ساعت به خودت می بندی

پس من هم سرِ ساعت به تو فکر می کنم

ساعت ِ 7:30 به موهای بُلند و بلوند ِ تو

ساعت ِ 11:17 به سینه های تند و تپنده ی تو

ساعت ِ 8:30 به لبخند ِ شیرین و زیبای تو

من

خیلی آدم ِ دقیقی هستم


" ریچارد براتیگان "

مهر ۲۹، ۱۳۸۸

اگر تو را فتح کنم...

اگر تو را فتح کنم

تمام ِ کهکشان را فتح کرده ام

اگر نتوانم

تمام ِ کهکشان را در من بیاب

چرا که به تو فکر می کنم ...

" H.S "

مهر ۲۷، ۱۳۸۸

برای تو

فرصتی برای از دست دادن نیست !

وقتی یک نفر

چشم به راه تو باشد

یعنی

هر ثانیه به توان برسد .

به توان چند ؟

فرصتی برای از دست دادن نیست .

مهر ۲۳، ۱۳۸۸

ونگوگ

ونگوگ گوشش را برید و داد به یک فاحشه!

هی ون !!

فاحشه ها گوش نمی خوان

پول می خوان

تو

یه سری چیزای خیلی مهم رو نمیفهمی

به خاطر همینه که هنرمند بزرگی شدی .

" بوکوفسکی "

مهر ۲۲، ۱۳۸۸

از لب مردم شنیدم ات

کی میرسم به لذت در خواب دیدنت سخت است سخت از لب مردم شنیدنت

هرکس که این ستاره ی دنباله دار را یک قرن پیش دیده زمان دمیدنت –

از مثل سیل آمدنت حرف می زند از قطره قطره بر دل خارا چکیدنت

پروانه ها به سوختنت فکر می کنند تک شاخ ها به در دل طوفان دویدنت

من ...من ولی به سادگی ت مهربانی ات گه گاه هم به عادت ناخن جویدنت

آخر،انار کوچک هم بازی نسیم! دیگر رسیده است زمان رسیدنت

پایین بیا که کاسه ی دریوزگی شده ست زنبیل من به خاطر از شاخه چیدنت

یا زودتر به این زن تنها سری بزن یا دست کم اجازه بده من به دیدنت...



از مجموعه ی خوش به حال آهوها
پانته آ صفایی

مهر ۲۰، ۱۳۸۸

ضیافت

« از جايي پرت هميشه مرگ چشم مي زند

دست هايم بالا و چنته ام خالي ِ تنيدن ِ رشته هاي فرشته ايست

كه در عمق ِ غار عريان مي شود

اقرار مي كنم خيالي پهلو گرفته ام

لحن ام را به ابر مي دهم آه مي كشم و نسيم مي شوم بر دراندشتِ سبز تو

و مي بارم بر سنگ هايي كه در حافظه شان مرا لحد مي شوند ... »

M.R